Trening medyczny to specjalistyczna forma aktywności fizycznej, która łączy elementy fizjoterapii i treningu personalnego, mająca na celu poprawę stanu zdrowia i sprawności pacjenta. Jest to forma rehabilitacji, która skupia się na przywróceniu pełnej sprawności ruchowej po urazach, operacjach lub chorobach, a także na profilaktyce i leczeniu dolegliwości bólowych.
Głównym celem Treningu Medycznego jest przywrócenie sprawności ruchowej, poprawa kondycji i zapobieganie nawrotom kontuzji czy bólu.
Trening medyczny jest dostosowany do indywidualnych potrzeb pacjenta i może być stosowany zarówno u sportowców, jak i osób starszych, a także u osób z problemami ortopedycznymi i przewlekłymi chorobami.
W największym skrócie trening medyczny to bezpieczna aktywność fizyczna zorientowana na zdrowie, która pomaga przejść drogę od rehabilitacji do pełnej sprawności i aktywności sportowej.
Zajęcia treningu medycznego aGoodLife prowadzone są przez:
Agata Markowska
Piotr Bodio
Wojciech Zawadzki
Charakterystyka treningu medycznego:
Można powiedzieć, że trening medyczny jest pomostem pomiędzy rehabilitacją a zwykłym treningiem sportowym.
- prowadzony jest zwykle przez fizjoterapeutę, trenera medycznego lub specjalistę z wykształceniem w zakresie fizjoterapii i sportu,
- dobierany indywidualnie do potrzeb pacjenta (po urazach, operacjach, przy wadach postawy, przewlekłym bólu kręgosłupa, itp.),
- opiera się na ćwiczeniach poprawiających stabilizację, siłę, koordynację i mobilność,
- ma na celu nie tylko leczenie i rekonwalescencję, ale także profilaktykę, aby ograniczyć ryzyko przyszłych problemów zdrowotnych.
Dla kogo skierowana jest oferta treningu medycznego?
- osoby po urazach i operacjach (np. kolana, barku, kręgosłupa),
- pacjenci z bólami kręgosłupa, stawów, przeciążeniami,
- sportowcy chcący wrócić do pełnej aktywności po kontuzji,
- osoby z wadami postawy, siedzącym trybem życia lub chorobami przewlekłymi (np. zwyrodnienia stawów).
Trening medyczny – historia w skrócie.
Trening medyczny wyewoluował stopniowo z tradycji gimnastyki leczniczej, fizjoterapii i rehabilitacji medycznej — procesu trwającego od XIX w. do czasów współczesnych. Kluczowe etapy to: narodziny gimnastyki leczniczej (XIX w., Pehr Henrik Ling1), rozwój fizjoterapii i rehabilitacji w XX w. (w tym działania wokół poliomyelitis) oraz późniejsze scalenie elementów treningu siłowego i funkcjonalnego z terapią — co dało współczesny „trening medyczny”.
Rozwój profesji (XIX i początek XX w.)
W XIX w. i na początku XX w. w krajach europejskich i anglosaskich zaczęły pojawiać się zawodowe praktyki związane z masażem, gimnastyką leczniczą i fizjoterapią — stąd wykształcenie się odrębnej profesji (fizjoterapia/physiotherapy). Publikacje z połowy XIX w. opisują „medical gymnastics2” i masaż jako elementy opieki medycznej.
Wkład polskich specjalistów w rozwój treningu medycznego (XX w.)
W Polsce istotną postacią był prof. Wiktor Dega3 (1896–1995), autor nowoczesnej koncepcji rehabilitacji ortopedycznej — zwracającej uwagę na wczesne wdrażanie działań rehabilitacyjnych i całościowe podejście do pacjenta. Po II wojnie światowej polskie ośrodki rehabilitacyjne (m.in. kierowane przez Degę, Mariana Weissa) rozwijały model praktyczny rehabilitacji.
Przejście do „treningu medycznego” jako nazwy i praktyki (koniec XX — XXI w.)
W literaturze fachowej i w praktyce klinicznej od końca XX w. rośnie nacisk na ćwiczenia funkcjonalne, przygotowanie pacjenta do obciążeń codziennych i sportowych, a także na integrację podejścia terapeutycznego z metodami treningu (programowanie, progresja obciążeń, trening funkcjonalny). W praktyce komercyjnej i wśród klinicystów zaczęła się upowszechniać nazwa „trening medyczny” dla usług łączących fizjoterapię i trening (zwłaszcza w kontekście powrotu sportowców do aktywności).
Przypisy
